riverside1.pngriverside2.pngriverside4.pngszczesliwe-rodziny.png
Dzisiaj jest: 25 Wrzesień 2018    |    Imieniny obchodzą: Aurelia, Władysław, Kamil

Odnowa w Duchu Świętym w Polsce

HISTORIA

Odnowa w Duchu Świętym (zwana też Odnową Charyzmatyczną) nie ma formalnego założyciela. Początki ruchu w Kościele  Katolickim wiąże się z modlitwą o odnowienie wiary kilkunastoosobowej grupy amerykańskich studentów. W 1967r. przeżyli oni zaskakujące dla nich samych doświadczenie „wylania" Ducha Świętego, które zaowocowało licznymi nawróceniami i rozwojem grup modlitewnych.
Radykalizm życia i determinacja chrześcijańska członków tych grup oraz świadome korzystanie z charyzmatów w dziele ewangelizacji, skłoniły papieża Pawła VI do wnikliwego przyjrzenia się temu zjawisku. Misję tę powierzył kardynałowi L. J. Suenens'owi (Belgia). Kardynał, wspólnie z wiodącymi teologami, opracował cykl dokumentów zakorzeniających Odnowę w tradycji i duchowości Kościoła katolickiego, upowszechnionych jako Dokumenty z Malines. Stał się też urzędowym „opiekunem ruchu charyzmatycznego" z ramienia Stolicy Apostolskiej (równocześnie osobiście w nim zaangażowany).
W Polsce Odnowa w Duchu Świętym istnieje od 1975 roku. Pierwsze grupy modlitewne powstały w Poznaniu. Warszawie. Lublinie, Białymstoku. W Łomży początek Odnowie Charyzmatycznej dala grupa „Jordan"(1993r.), obecnie spotykająca się w parafii katedralnej. Aktualnie w Diecezji Łomżyńskiej działa 30 grup Odnowy.


SPECYFIKA CHARYZMATYCZNEJ GRUPY MODLITEWNEJ

Osoby i całe grupy Odnowy budują swoje życie duchowe na poznaniu i doświadczeniu Zmartwychwstałego Pana, które dokonuje się w sposób znamienny przez przeżycie chrztu w Duchu Świętym - czyli ożywienia łask sakramentów chrztu i bierzmowania, i ma wpływ na codzienne życie danej osoby.
W centrum zainteresowania uczestników Odnowy znajduje się: działanie Ducha Świętego, doświadczenie religijne, charyzmaty, nowe formy modlitwy, aktywny udział świeckich w życiu Kościoła.
Działania grupy modlitewnej  podyktowane są realizacją celów Odnowy Charyzmatycznej. Podstawowym zaś zadaniem spotkania modlitewnego jest uwielbienie Boga i budowanie wspólnoty wierzących.

CELE Odnowy rozeznane przez ICCRS wynikają z kierunków rozwoju Kościoła, wskazanych przez Sobór Watykański II:

1. Pomagać w dojrzałym i stałym osobistym nawróceniu do Jezusa Chrystusa, naszego Pana i Zbawiciela.
2. Wspierać i podtrzymywać osobistą i zdecydowaną odpowiedź na Osobę, obecność i moc Ducha Świętego.
3. Wspierać i podtrzymywać przyjęcie i korzystanie z darów duchowych, nie tylko w ramach Odnowy, lecz także w łonie całego Kościoła.
4. Podtrzymywać dzieło ewangelizacji w mocy Ducha Świętego, łącznie z ewangelizacją osób będących poza Kościołem, ewangelizacją chrześcijan tylko z nazwy, a także ewangelizacją kultury i struktur społecznych.
5. Podtrzymywać wzrost w świętości przez integrację darów charyzmatycznych z pełnią życia Kościoła.

Te cele i wynikające z niego inicjatywy charakteryzują Katolicką Odnowę Charyzmatyczną - to znaczy pojedyncze osoby, grupy modlitewne, wspólnoty, zespoły koordynatorów na szczeblu lokalnym, diecezjalnym i krajowym oraz dzieła apostolskie. Dla umożliwienia łączności, współpracy i koordynacji, w 1978 r. utworzono Radę i Biuro Międzynarodowe pod patronatem kardynała Leona Józefa Suenensa, mianowanego przez papieża Pawła VI doradcą Odnowy na szczeblu międzynarodowym. Rada została wyłoniona spośród liderów z różnych części świata, a Biuro założono w Brukseli, po czym przeniesiono do Rzymu. W maju 1984 r. papież Jan Paweł II mianował biskupa Paula J.Cordesa następcą kardynała Suenensa i swym reprezentantem w Radzie. Od 1978 r. Rada ukonstytuowała się jako organizacja międzynarodowa, która z jednej strony zapewnia łączność i kooperację pomiędzy strukturami krajowymi Odnowy, z drugiej strony zapewnia łączność i współpracę ogólnoświatowej Odnowy ze Stolicą Apostolską. Rada i Biuro obecnie nazywa się ICCRS - Międzynarodowe Służby Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej.


STRUKTURA

Obecnie Odnowa w Duchu Świętym podlega Papieskiej Radzie Ds. Świeckich, której przewodniczy abp Stanisław Ryłko.
Międzynarodowe Służby Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej (ICCRS) są organizacją mającą za zadanie rozprzestrzenianie Odnowy Charyzmatycznej w Kościele Rzymskokatolickim na szczeblu ogólnoświatowym. Składają się z międzynarodowej Rady, która określa i proponuje główne założenia i przedsięwzięcia oraz Biura w Rzymie, które jest odpowiedzialne za wypełnienie decyzji Rady.
Wypełniając swoje cele ICCRS oferuje pomoc Odnowie na całym świecie. ICCRS zbiera informacje, doświadczenia, opinie z całego świata, by je z kolei wszystkim udostępnić. Gdy ICCRS naucza, udziela porad pastoralnych, wskazówek, lub prowadzi szkolenie, czyni to z pozycji sługi przychodzącego z pomocą, a nie autorytetu wymagającego podporządkowania się.
W odniesieniu do krajowych i lokalnych inicjatyw Odnowy Charyzmatycznej ICCRS chce podkreślać swą służebną rolę. Ma więc autorytet służby, pewną władzę moralną. ICCRS nie stara się jednak narzucać swojego autorytetu, a tylko chce oferować swoją służbę. Uznanie roli ICCRS nie ogranicza w żadnej mierze roli biskupa w stosunku do grup Odnowy znajdujących się na jego terenie. Podobnie ICCRS nie wyklucza możliwości kontaktowania się pojedynczych osób i grup Odnowy bezpośrednio ze Stolicą Apostolską.

Koordynatorzy diecezjalni:

1.pełnią rolę jednoczenia i koordynacji w diecezji;
2.organizują spotkania odpowiedzialnych grup Odnowy w Duchu Świętym;
3.dbają o formację odpowiedzialnych i członków grup Odnowy w swojej diecezji;
4.przekazują sugestie Krajowego Zespołu Koordynatorów Odnowy w Duchu Świętym grupom swojej diecezji w swojej diecezji oraz reprezentują te grupy w Krajowym Zespole Koordynatorów;
5.podejmują misje mediacyjne w razie zaistnienia kwestii spornych pomiędzy osobami, grupami i dziełami Odnowy w Duchu Świętym na terenie swojej diecezji;
6.utrzymują łączność z biskupem diecezjalnym i realizują jego zalecenia dotyczące form działania grup Odnowy;
7.współpracują z Radą Krajowego Zespołu Koordynatorów;
8.mają prawo zbierać składki od grup Odnowy w Duchu Świętym, które reprezentują (ich wysokość ustalana jest na spotkaniu kapłanów zaangażowanych w Odnowę w diecezji i głównych świeckich odpowiedzialnych grup i dzieł Odnowy) na prowadzenie działalności w diecezji oraz cele statutowe fundacji.

SPOSOBY REALIZACJI celów przez grupy Odnowy w Diecezji Łomżyńskiej cechuje duże zróżnicowanie. Jest to wynik rozeznania drogi rozwoju poszczególnych wspólnot, uzależniony od potrzeb lokalnego Kościoła i charyzmatu danej grupy.
Najczęściej podejmowane dzieło to Rekolekcje Ewangelizacyjne Odnowy (REO) prowadzone przez księdza i grupę świeckich, gdzie przekazywany jest kerygmat. wsparty osobistym świadectwem wiary. REO prowadzi do modlitwy o chrzest w Duchu Świętym oraz do dalszej formacji i zaangażowania w życie Kościoła poprzez uczestnictwo w grupie modlitewnej lub w innym ruchu kościelnym.
W wielu miejscowościach członkowie grup Odnowy angażują się w przygotowanie młodzieży do Sakramentu Bierzmowania, posługują modlitwą wśród chorych, organizują koncerty ewangelizacyjne, uczestniczą w dziełach charytatywnych w swoich parafiach.


FORMACJA

Uwielbienie Boga to podstawowe zadanie stworzenia – człowieka. Cotygodniowe spotkania modlitewne grup Odnowy dają taką możliwość. Przez robienie tego, co powinno się robić człowiek dojrzewa i wzrasta. Proces ten jest też stymulowany przez oddziaływanie grupy.
Formacja w Odnowie prowadzona jest na dwóch poziomach: ogólno ludzkim i duchowym. Uczestnicy grup Odnowy mają możliwość uczestniczyć w konferencjach w ramach cotygodniowych spotkań modlitewnych, podejmować refleksję i ubogacać się świadectwem w małej grupce dzielenia się życiem. Poza tym, dla zainteresowanych, organizowane są weekendowe spotkania formacyjne oraz tygodniowe rekolekcje wakacyjne. Możliwości te dostosowane są do indywidualnych potrzeb poszczególnych grup i osób.

 

LIDER

Liderem zostaje często osoba obdarzona szczególną miłością do Kościoła i do Pana Jezusa, ożywiona szczerym pragnieniem służby, często mająca solidną formację, pewne doświadczenie. Ma to być osoba, która stymuluje i pobudza rozwój duchowy innych. Może być przykładem dla innych. Lider – pasterz, sługa, ojciec. To tytuły, które obrazują posługę lidera w grupie modlitewnej. Lider to budowniczy mostów. Trzeba budować mosty szacunku i akceptacji samych siebie, dzięki którym nie będziemy podzieleni. Lider powinien być człowiekiem o wewnętrznej harmonii, wypływającej z szacunku i akceptacji własnej osoby. Lidem ma zarzucać mosty między niebem a ziemią i być gotowym przeprowadzać innych nawet kosztem wolności osobistej, które przyjmuje  z radością, w wolności, świadomie i bez buntu. Lider musi być oparty mocno na ludziach, za których odpowiada, a to oznacza, że musi ich znać. Mądrość i skuteczność lidera ma być oparta na modlitwie. Ma być nade wszystko człowiekiem modlitwy. Lider musi się formować. Wytrzymałość, odporność i solidność mają być zaletami dobrego mostu. Bycie mostem kosztuje. Jednak ta funkcja przynosi bardzo dużo korzyści duchowych. Wiele grup przestałoby istnieć, gdyby ktoś nie odkrył, że Bóg go wzywa do liderowania. Lider zawsze jest z przodu. Znam liderów bardzo wyrazistych, którzy od razu się wyróżniają. Znam liderów cichych, ale pewnych  siebie w tym co robią. Najpierw trzeba być liderem swojego życia. Ważne jest jak ja żyje, jakie wybory życiowe podejmuję. Potem dopiero można być powołanym do odpowiedzialności za innych. Wielu może być powołanych do liderowania, ale nie wszyscy podejmują tę misję. Z tym się wiąże czas poświęcony dla dzieła, dla ludzi, siły witalne, a często także pieniądze. Dobrze jeśli lider jest twórczy, pomysłowy, odważny. Dobrze jeśli nie boi się iść ku nowemu. Życie duchowe to wielkie pójście ku nieznanemu.

Więcej na stronie www.odnowa.org